HESTER, Landsmeer

 

Na een landelijk bevolkingsonderzoek kreeg ik de diagnose borstkanker. Wat volgde waren spanning, ongeloof, verdriet, onzekerheid, vele onderzoeken, wachten, eindeloos wachten op uitslagen tot het advies kwam voor een volledige borstamputatie. Ik zou een deel van mijn lichaam kwijt raken. Een deel waar ik trots op ben. Het moest allemaal even bezinken.

Toen kreeg ik een idee om mijn lichaam, dat zou veranderen, vast te leggen zoals het nu is. Ik las iets over een borstbeeld, een borstafdruk in brons of een ander materiaal maar dat zag er nogal kitscherig uit. Een mooie foto leek me wel wat, maar wie kon dat maken, een vriendin, mijn dochter?

Ik ging googelen op ‘fotograaf borstkanker’ en er volgden enkele hits. Ik bekeek de website van de dichtstbijzijnde fotograaf. Ik had niet veel tijd meer tot de operatie en het moest ook niet teveel gedoe worden. Wat ik op de site zag beviel me wel. Toch duurde het nog twee dagen voordat ik durfde te bellen. Ik kreeg een antwoordapparaat maar Peter belde snel terug. We bespraken mijn wensen, mijn borsten moesten erop komen en mijn lange haar. Of ik mijn haar kwijt zou raken wist ik toen nog niet. Mijn wensen waren geen probleem. Nu nog een datum prikken. Christel kon gelukkig wat schuiven met andere klanten en zo kon ik zondagochtend terecht voor een photoshoot. Vijf dagen voor de operatie.

Samen met mijn dochter reed ik die zondag naar de studio. Spannend vond ik het wel maar ik had er ook zin in. Om me extra vrouwelijk te voelen had ik een mooie rode bh aangetrokken. Nadat mijn wensen helemaal duidelijk waren gingen we de studio in. Eerst deed ik alleen mijn shirt uit. Ik had nog nooit mijn naakte bovenlichaam laten fotograferen dus ik moest wel even wennen. Na het instellen van de belichting kon ook mijn bh uit. Ik wilde mooi en trots op de foto, maar ook kwetsbaar en beschermend. Zo voor de lens van de camera voelde ik me heel speciaal. De angst en onzekerheid over de operatie kon ik even van mij afzetten. Ik werd tijdens de photoshoot en het aannemen van de verschillende poses steeds zelfverzekerder.

De tijd vloog voorbij en nadat Christel en Peter een kleine voorselectie hadden gemaakt kozen we samen twee foto’s die professioneel bewerkt zouden worden. Het lukte niet meer om het resultaat hiervan vóór de operatie te gaan bekijken en daarom maakten we een afspraak drie weken later bij Christel en Peter thuis.

Met mijn ouders en een dierbare vriend ging ik de foto’s bekijken. De foto’s werden op groot formaat geprojecteerd en ik was onder de indruk van het resultaat. Met gemengde gevoelens keek ik naar de foto’s. Ik was herstellende van de operatie en zat nog onder de morfine. Mijn borst die op de foto’s zo goed te zien is ben ik nu kwijt. Dat was confronterend om te zien. Op de ene foto kijk ik in de lens en sta ik kwetsbaar maar ook sterk en trots, de andere foto is heel intiem en beschermend. Precies zoals ik wilde. Mijn vader was erg ontroerd door de foto’s en pinkte een traantje weg, mijn moeder vond het heel bijzonder en mijn vriend vond de foto’s indrukwekkend. Van beide foto’s heb ik een afdruk besteld.

De kunstwerken werden na drie weken geleverd. Het openmaken van het pakket vond ik zo spannend dat ik dat pas een dag later heb gedaan. Ik vond het best confronterend om mezelf zo groot afgebeeld te zien met twee borsten terwijl ik er nu nog maar één heb. Het herstel, fysiek en mentaal gaat langzaam. Deze ervaring heeft grote impact op mijn leven. Ik heb geleerd dat ík niet veranderd ben, alleen ziet mijn lichaam er anders uit. Ik ben blij met de kunstwerken, ze zijn een mooie herinnering aan mijn lichaam zoals het eens was.

Hester

 

 

WIEBE & MARIJKE, Buitenpost

MARIJKE-WIEBE-x

x_ERV-7

 

Lieve Peter en Christel,

Tijdens onze vakantie werd ik plotseling ziek. Een spoedoperatie volgde en ik bleek dikke darmkanker met uitzaaiingen te hebben. Na vreselijk spannende weken, waarin allerlei onderzoeken werden gedaan, bleek helaas dat ik niet meer beter word. Mijn hele wereld stond en staat op zijn kop en de paniek slaat toe. Het idee dat ik mijn drie prachtige dochters, mijn geweldig zorgzame en lieve vriend, en mijn lieve familie achter moet laten, vind ik verschrikkelijk. Toch proberen we er het beste van te maken met humor en genieten van de dingen die we nog kunnen. Mijn zus wilde zo graag iets doen en heeft ons een fotoshoot kado gegeven. Ik heb er voor gekozen om samen met Wiebe op de foto te gaan. Wat was dit een bijzondere en warme ervaring!!!! Eerst koffie en een gesprek, waarin alle tijd genomen werd voor ons. Daarna de fotoshoot wat ook heel bijzonder was. Het voelde als een warm bad en we kunnen Peter en Christel niet genoeg bedanken voor deze prachtige dierbare ervaring. En mijn zus, dat zij dit aan ons gegeven heeft! De foto hangt nu in onze kamer en elke keer krijg ik een warm gevoel als ik er naar kijk. Er straalt zoveel liefde vanaf!

Liefs Wiebe en Marijke.

 

 * Op 8 mei 2015 is Marijke overleden. Zij is 46 jaar geworden. Wij wensen Wijbe, de kinderen, familie en vrienden een mooie herinnering toe.

GERARD & ELS, Uithoorn

ELS-GERARD2-x

x_ERV-11 (2)

Een gewonnen fotoshoot van CP PHOTO ART bracht mij in contact met Peter en Christel. In eerste instantie had ik zo iets ‘wat moet ik hiermee’? Ik had met een aantal collegae al eens een fotoshoot gedaan, maar heb toch uit nieuwsgierigheid de website opgezocht. Wat ik daar zag overtrof mijn verwachtingen en raakte mij. Op dat moment kwam in mij het idee naar boven; wat zou het mooi zijn zo’n foto van mijn echtgenoot te hebben.

Mijn echtgenoot is een aantal jaren geleden geopereerd aan keelkanker, waardoor zijn gezicht aan de linkerkant behoorlijk verminkt is. Reden waarom hij zichzelf niet graag terugziet op foto’s en liefst zo min mogelijk gefotografeerd wil worden. Na mijn wens kenbaar gemaakt te hebben aan hem en hij de website had gezien, wilde hij het wel avonturen. Ik heb daarop Christel gebeld en haar uitgelegd wat mijn wens was bij de handicap van Gerard. Wat was dat eerste contact plezierig en begripvol.

Op de afgesproken datum kwamen we verwachtingsvol en met een gezonde spanning in ons lijf naar de studio. Een ontvangst die aanvoelde als een warm bad, wij voelden ons gelijk op ons gemak. Peter was door Christel ingelicht over Gerards handicap. Na de koffie moest er gewerkt worden, de studio in. De tijd vloog om. Peter voortdurend in de weer met lampen, hij noemt dat schilderen met licht. Christel was druk met het ondersteunen van Peter en om ons in een ontspannen poseerhouding te krijgen.Het eind resultaat mocht er wezen, wauw; een schitterende foto van ons beiden en van ieder individueel. Ontroering bij mijn echtgenoot; blijdschap bij Peter, want voor beiden was het spannend geweest.

Om deze fotoshoot als echtpaar te doen, was een hele leuke ervaring, maar ook de tijd erna. Het zien van de foto’s na bewerking op beeldscherm, het zoeken naar de juiste plek in huis en dan uiteindelijk het ophalen van de foto’s. Maar wat nog belangrijker voor ons is, is de “positieve” bijdrage, die het maken van deze foto’s hebben opgeleverd voor het zelfbeeld van mijn echtgenoot, de ontroering die de foto’s hebben losgemaakt bij de kinderen, familie en vrienden. Dat is niet uit te drukken in woorden, hier spreken de foto’s met de “penseel” geregisseerd door Peter voor zich. Ons huis is verrijkt met een drietal kunstwerken die we nog dagelijks koesteren.

Peter en Christel hiervoor onze hartelijke dank.

Veel liefs Gerard en Els Vermeer

GE-EL

ANITA, GIJS & MAX, Voorburg

ANITA-GIJS-MAX-x

x_ERV-13

Wat was deze photoshoot een bijzondere ervaring: ik had deze shoot voor mijn verjaardag van mijn zonen gekregen via een één of andere actie. Niet lang na hun aankoop werd bij mij de diagnose borstkanker geconstateerd. Tijdens het behandeltraject (chemo, amputatie en bestraling) is deze photoshoot naar de achtergrond geschoven. Omdat ik kaal werd, wilde ik in deze periode niet denken aan een foto die voor lange tijd aan mijn muur zou hangen. Te confronterend! Januari 2014 was de start van mijn herstelperiode. “Ja, jammer joh … dan begint kanker pas!”. De verwerking, het verdriet, de boosheid en conditioneel was ik vrijwel kapot door de chemokuur.

De photoshoot had ik uit mijn hoofd gezet en deze actie liep tot half mei. Verbaasd was ik toen Christel van CP PHOTO ART contact met me op nam, om mij aan de vervaltermijn te herinneren. Wat een service! Ik legde uit, dat ik me moe, somber en futloos voelde (ik vind mezelf überhaupt al niet fotogeniek) en dat ik daarom van de photoshoot afzag.

Na wat bedenktijd heeft Christel me aangeboden om bij uitzondering een trio ‘portretfoto’ (puberzonen met alleenstaande moeder) te maken. Hier wilde ik dankzij dit telefoongesprek met Christel uiteindelijk toch voor gaan. CP PHOTO ART heeft zich gespecialiseerd in enkele,- en duoportretten. Ons portret zou dus een uitdaging worden voor Peter DE fotograaf, want ik zag nergens een trio-portret op zijn website.

Bij aankomst in de studio nam ik een beetje beschamend 2 echte pubers (14 + 16 jaar ‘alles is teveel gevraagd’) achter me aan. Oké,  het was mama’s verjaardagskado, dus we werken ‘met liefde’ (ggrrrr) mee. Gelukkig weten Christel en Peter hier perfect mee om te gaan gedurende de koffietijd, voordat het echte werk begint. Het proces ging geleidelijk aan. Uiteindelijk stond ik relaxed tussen de ontblote torso’s van mijn mannen in. De t-shirts bleven met gemak in de tas. Wie had dat gedacht!

Na de shoot, dat op zich al een enorme beleving was, hebben we met elkaar het mooiste beeld uitgezocht. DE foto, waarop in al zijn puurheid onze eenheid op zeer kunstzinnige wijze is te zien, is zo doeltreffend vastgelegd door de fotograaf met de geweldige ondersteuning van zijn vrouw, chapeau! Ook al is dit een foto met mijn chemo krullen, dit is ‘ons’ verhaal met hopelijk het ergste voor ons drietjes achter de rug en een nieuwe start!

“Dank Peter en Christel voor dit onbetaalbare cadeau!

Lieve groet,

Anita,  Gijs & Max”