MICHIEL, ’s-Hertogenbosch

‘Je hebt een fucking mooie uitstraling!’ zei Peter halverwege de shoot. Daar kwamen mijn tranen. Dit heeft iemand nog nooit op deze manier tegen mij gezegd. Ergens was er nog een klein stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘ja…duhuh…dat zegt hij tegen iedereen.’ Maar aan het eind van de shoot zag ik dat Peter gelijk heeft.

De shoot begon met mijn stiekeme hoop dat hij niet door zou gaan. Ik was namelijk mijn voucher vergeten. Christel wist echter via wie ik bij hen terecht gekomen was, dus ik mocht binnen komen.

Onwennig zoals altijd in een nieuwe omgeving neem ik plaats aan tafel. De vraag op het labeltje van mijn theezakje was mijn volgende aanwijzing: ‘Waar wil je op dit moment zijn?’ Christel voelde dat meteen aan en zei: ‘Zeker niet hier.’ Daar had ze gelijk in.

Wat volgde was een gesprek over waarom ik bij Peter en Christel een foto kom laten maken. Ik heb de voucher cadeau gekregen van mijn therapeut, Roeland Boes, waarmee ik de afgelopen 8 maanden intensief gewerkt heb aan het verwerken van (de gevolgen) van het seksueel misbruik in mijn jeugd. In een van mijn laatste sessies had ik een foto van mezelf meegenomen. Alleen wel een van toen ik 11 jaar was. De leeftijd waarop het misbruik plaatsgevonden heeft. Ik vertel aan Peter en Christel dat ik deze jongen zie elke keer als ik in de spiegel kijk. Ik kan niet de man van 45 zien die ik nu ben.

Peter en Christel zien deze man gelukkig wel en we zijn in de studio aan de slag gegaan.

‘Dan komt nu het moment om je shirt uit te doen.’ zegt Christel. En weer loop ik het liefst de studio uit. Ik heb vroeger vaak genoeg met ontbloot bovenlijf door het zwembad gelopen, alleen de laatste jaren heb ik gemerkt dat ik me steeds ongemakkelijker voel bij mezelf laten zien. Dat ongemak heb ik jaren weten te maskeren, maar daar krijg ik bij Peter en Christel de mogelijkheid niet voor.

Het gaat hier echt om mij. En ik voel ook echt dat zij er voor mij zijn en daar alle tijd voor nemen. Met een grote zucht doe ik mijn shirt uit en ga in de studio staan. Dat voelt voor mij heel erg onwennig. Ik sta hier in de spotlight. Dat voelt niet echt als mijn plek.

Peter en Christel begeleiden mij in alle rust. Ze zien feilloos wanneer ik gespannen raak. Wanneer ik mijn adem in houd. Wanneer ik uit mezelf vertrek. Ik krijg van hen alle ruimte om weer naar het hier en nu te komen. Er komt zelfs ruimte voor humor. En ik kan ontspannen. Ik voel me krachtig voor de camera.

Na foto’s vanuit verschillende hoeken en met verschillende belichting zit de shoot erop. Ik mag weer aan de thee terwijl Peter en Christel een selectie gaan maken. Van de volgens mij 145 foto’s hebben ze er 4 geselecteerd.

Tijdens onze kennismaking had ik gezegd dat ik mezelf niet echt in een rijtje zie staan met Brad Pitt en Robbie Williams. Ze laten me de eerste foto zien. Ik ben verbaasd. Ik denk ‘WTF?’. Dit is gaaf. Zo had ik mezelf nog nooit bekeken. Mijn eerste foto zou zo in een of andere reclame kunnen. We noemen hem de ‘mooi-boy’ foto.

Ik kijk graag formule 1. En ik ben altijd onder de indruk van de sporters. In de begintune van de formule 1 komen alle coureurs voorbij. Ik wil ook wel zo’n foto van mezelf: recht van voren waar mijn kracht van uit straalt. De tweede foto: ik noem deze de ‘Max Verstappen foto’. Recht van voren. Mijn ontblote schouders zijn zichtbaar. Ik denk: ‘Zoooow…goeie kop heeft die gast’.

En dan…foto 3. De foto waarvan Peter zei: ‘Je hebt een fucking mooie uitstraling.’ Ik kan mijn tranen niet binnen houden. Ik zie nu wat Peter in de studio al gezien had. Dit is geen 11 jarig jongetje meer. Ik zie mezelf. Een man van 45. Zowel mijn kracht en kwetsbaarheid zijn voor mij direct zichtbaar en voelbaar. Eigenlijk weet ik het direct: ‘dit is dé foto’. Dit ben ik.

Van Peter en Christel krijg ik alle tijd om de foto’s te bekijken. Ik bemerk in alles hun professionaliteit en ook hun wens om alleen de allerbeste foto voor hun klant te leveren. Om mezelf niet te kort te doen kies ik twee foto’s.

2 weken later kom ik samen met mijn vriendin terug bij Peter en Christel om die twee foto’s te bekijken. De ‘Max Verstappen foto’ is vet. Maar ik ben weer geraakt door foto 3. Deze foto ben ik. Deze foto wordt mijn anker. In deze foto zie ik mijn kracht en tegelijkertijd zie ik ook nog steeds mijn verdriet. En dat verdriet mag er zijn. Alleen op deze foto ben ik uit de macht van mijn dader. Op deze foto zie ik mezelf niet meer als het slachtoffer dat ik 35 jaar lang gezien heb als ik in de spiegel keek.

Op de dag van de shoot ging ik voor mijn vertrek nog even naar het toilet. Daar hing een spiegel. Met een dikke glimlach kom ik het toilet uit. Ik zeg tegen Peter en Christel: ‘Ik zie nu al het verschil.’

Lieve Peter en Christel. Dank voor jullie goede zorgen, jullie geduld, jullie menselijkheid, jullie professionaliteit en boven al dank dat jullie mij mezelf hebben laten zien.